«Από την Καλιφόρνια έως το χωριό Σταλπίστε» είναι ο τίτλος του βιβλίου, που εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο με βάση την αληθινή ιστορία ενός έξυπνου και ευρηματικού Βουλγάρου στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής – Λιούμπεν Ράμπτσεφ. Πρόκειται για τα απομνημονεύματά του – ιστορίες, γεμάτες με πολλές ανατροπές, αγωνία και συναισθήματα. Αλλά πάνω απ‘ όλα – με τη θέληση να ακολουθήσεις τα όνειρά σου.

«Με τον κ Ράμπτσεφ γνωριστήκαμε πριν μερικά χρόνια τυχαία, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Κωνσταντινούπολη» - λέει ο Ραιμόντ Βάγκενσταϊν, διευθυντής του εκδοτικού οίκου Colibri. – «Και γίναμε φίλοι, καθόμασταν στο ίδιο τραπέζι, πίναμε κρασί, μιλούσαμε για τα μελλοντικά μας σχέδια. Μόλις είχε επιστρέψει από την Αμερική και μοιράστηκε τα σχέδιά του για το τι θέλει να κάνει στην όχθη του Δούναβη. Τουλάχιστον εγώ τον θεωρούσα λίγο τρελό. Και πραγματικά πρέπει να είσαι λίγο τρελός για να κάνεις αυτά που έχει κάνει - δύο χιλιάδες στρέμματα χέρσας γης μετατράπηκαν σε ένα υπέροχο μέρος με αμπέλια, οπωροφόρα δέντρα, ένα ωραίο ξενοδοχείο, τρία εστιατόρια, κάβα, πισίνα, τεχνητή λίμνη, στην οποία κολυμπούν πάπιες. Και έχει κάνει αυτόν τον παράδεισο με σκληρή δουλειά και με πείσμα.»

Η φυγή του για την Αμερική μοιάζει με ταινία δράσης. Ο ίδιος και η γυναίκα, έγγειος τότε, κρυμμένοι στην οροφή ενός τρένου για τη Γιουγκοσλαβία, περνούν μερικά σύνορα. Στο βιβλίο παρουσιάζονται όχι μια ή δυο περιπτώσεις, που κόβουν τη ανάσα.

«Αφού τελειώνει τη δραστηριότητά του στην Αμερική, όπου χτίζει οικιστικά συγκροτήματα, αποκτά διπλώματα ευρεσιτεχνίας και κάνει διάφορες άλλες δουλειές σε βενζινάδικα, καταστήματα ανταλλακτικών αυτοκινήτων, εταιρεία συσκευασίας διάφορων προϊόντων, αποφασίζει να επιστρέψει στη Βουλγαρία»- σημειώνει ο έκδοτης του βιβλίου. «Ο λόγος - να κάνει κάτι και στην πατρίδα του, αντιμετωπίζοντας τη βουλγαρική γραφειοκρατία... Για να φθάσει εκεί, που έφθασε, χρειάσθηκε να ξεπεράσει όλη την γραφειοκρατία, η οποία εμποδίζει την επιχείρησή του, που εξασφαλίζει θέσεις εργασίας στους ντόπιους.»

«Ο άνθρωπος πολλές φορές επιστρέφει στο παρελθόν, ιδιαίτερα όσο περισσότερο περνούν τα χρόνια, και συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο που να κάνει για τον εαυτό του» - ομολογεί ο Λιούμπεν Ράμπτσεφ. – «Και τότε αρχίζει να σκέφτεται τι μπορεί να αφήσει πίσω του. Όσο μεγαλύτερος είσαι και όσο καλύτερα είσαι οικονομικά, τόσο περισσότερο θέλεις να αφήσεις κάτι πίσω σου. Σ αυτήν την ταραχώδη και δυναμική εποχή δύσκολα αποφασίζεις προς τα πού θα πας, ποια θα είναι η κατεύθυνσή σου στη ζωή. Στο τέλος, κουρασμένος από τις μεγάλες πόλεις, στις οποίες έχεις ζει, στρέφεις το βλέμμα σου σε εκείνα τα μέρη απ’ όπου ξεκίνησαν τα πουλιά, οι χελώνες, τα ψάρια, και επιστρέφεις στη γενέτειρά σου. Πάντα στην ψυχή μου ήμουν χωριάτης, μεγάλωσα στο χωριό.»

Μετάφραση: Πένκα Βέλεβα