Ένας από τους αξιόλογους δημιουργούς μας – ο Γκεόργκι Μπακαρτζίεφ, παρουσιάζεται σε έκθεση κεραμικής και ζωγραφικής στην γκαλερί της Σόφιας «Νιουάνς». Ο ίδιος γεννήθηκε στα τέλη του 19^ου αιώνα στην οικογένεια χαλκουργού. Έγινε μάρτυρας της παρακμής των παραδοσιακών επαγγελμάτων στη γενέτειρά του, την πόλη Κάρλοβο και στα τραύματα, που η Βουλγαρία υπέστη στους πολέμους κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα. Όπως πολλοί Βούλγαροι εκείνης της εποχής, ξεκίνησε για την Αμερική, αλλά βρέθηκε στο Παρίσι, όπου έμεινε αρκετά χρόνια. Η κόρη του, αρχιτέκτονας Όλγα Μπακαρτζίεβα λέει τα εξής:

«Επειδή μπορούσε να ζωγραφίζει, έψαχνε δουλειά σαν διακοσμητή. Αλλά όπου και να πήγαινε, του έκλειναν την πόρτα. Σε ένα ατελιέ, όπου θεωρούσε απίθανο να τον πάρουν, τον πήραν με δοκιμαστική περίοδο. Έτσι άρχισε σιγά-σιγά να μαθαίνει την τέχνη της διακόσμησης. Ζωγράφιζε με χρυσάφι σε γυαλί και εν τω μεταξύ έμαθε να ανάβει τους φούρνους, που ήταν απαραίτητοι γι’ αυτόν τον σκοπό.»

Σταδιακά μαθαίνει να δουλεύει πάνω στο γυαλί και με πλατίνα και σμάλτο. Επισκέπτεται τη Σορβόννη, παρακολουθεί μαθήματα στον γνωστό γλύπτη Αντουάν Μπουρντέλ. Ακούει τις πανεπιστημιακές παραδόσεις ιστορίας των τεχνών, βυζαντινής αρχιτεκτονικής και τέχνης. Με τον τρόπο αυτό συνεχώς διευρύνει τους ορίζοντές του. Ανοίγει ατελιέ και δουλεύει ως ελεύθερος επαγγελματίας. Σε ηλικία περίπου 30 ετών συμμετέχει σε έκθεση στη Νέα Υόρκη από γαλλικής πλευράς. Το 1930 λαμβάνει μέρος στην Παγκόσμια Έκθεση Εφαρμοσμένης Τέχνης και παίρνει τη διεθνή διάκριση «Γκραν Πρι» και χρυσό μετάλλιο στη Λιέγη. Γίνεται κάτοχος και του πρώτου βραβείου για έργο κεραμικής και γυαλιού στο Κάιρο. Οι διακρίσεις του ανοίγουν την πόρτα προς μεγάλα φόρουμ και καλλιτεχνικές κοινότητες. Το 1940 επιστρέφει στην πατρίδα του. Φέρνει εδώ μεγάλο μέρος των έργων του, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στις τεχνοτροπίες, που αφομοίωσε στη Γαλλία και στα υλικά, που έμαθε εκεί.

«Τη δεκαετία του ’50 άρχισε να γυρίζει τη Βουλγαρία με την επιθυμία να αναδημιουργήσει τα λαϊκά έργα σε μια σύγχρονη μορφή. Είχε κάνει τότε 300 πρότυπα, που παρουσιάστηκαν σε έκθεση», προσθέτει η κα Μπακαρτζίεβα. – «Είχαν μεγάλη επιτυχία και έλαβαν ένα σπουδαίο για εκείνη την εποχή βραβείο. Εν τω μεταξύ, ο ίδιος συνεχώς ζωγράφιζε. Άρχισε και να γράφει, λέγοντας: κατά τον σοσιαλισμό πρέπει κανείς τουλάχιστον μια φορά να αλλάξει το επάγγελμά του. Και εκδόθηκαν τρία βιβλία του. Ασχολούταν επίσης με κριτική – άρθρα του με θέμα την τέχνη δημοσιεύτηκαν σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες. Έγραψε επίσης πολλά δοκίμια και ποιήματα.»

Μετάφραση: Σβέτλα Τόντοροβα

Φωτογραφίες: γκαλερί «Νιουάνς» και Βενέτα Παβλόβα