Η βουλγαρική πρωτεύουσα Σόφια υπέστη πολλές αλλαγές στην αρχιτεκτονική εμφάνισή της από την ανακήρυξή της για διοικητικό, πολιτιστικό και δημόσιο κέντρο της χώρας το 1879. Παρά την πάροδο του χρόνου και τις αλλαγές, που ο χρόνος έφερε μαζί του, η πόλη κατόρθωσε να διατηρήσει το πνεύμα, τις ιστορίες και ένα μέρος των κατοικιών των κάποτε προυχόντων σε δύο συνοικίες της Σόφιας – αυτή πίσω από τα Κεντρικά Ιαματικά Λουτρά, και τη συγκρινόμενη από κάποιους με τη Μονμάρτη του Παρισιού /την καλλιτεχνική συνοικία του Παρισιού/ συνοικία Λόζενετς.

Η συνοικία Λόζενετς έγινε δημοφιλής ως έδρα των μποέμ της Σόφιας ήδη το 1921, σύμφωνα με τις πρώτες μαρτυρίες για την κατοίκησή της. Η συνοικία παραμένει τέτοια μέχρι και σήμερα και λόγω κάποιων από τις πιο ακριβές εκτάσεις στην πόλη. Στο κεντρικό μέρος του Λόζενετς όμως τα ακίνητα είναι πολύτιμα όχι τόσο για τη τοποθέτησή τους ,αλλά λόγω των προσωπικοτήτων που έζησαν εκεί. Κάνοντας μια βόλτα στα ήσυχα πράσινα δρομάκια, ανεπαίσθητα βρισκόμαστε σε φανταστική μηχανή του χρόνου και αφηνόμαστε να μας μεταφέρει στα χρόνια, όταν ζούσαν άνθρωποι που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και την άνθηση της χώρας μας. Ανάμεσά τους είναι ο συγγραφέας Ελίν Πελίν, ο ιδρυτής και πρώτος διευθυντής της Βουλγαρικής Εθνικής Ραδιοφωνίας Σιράκ Σκίτνικ, ο ηθοποιός Κράστιο Σαράφοφ. Τα σπίτια τους σχεδιάστηκαν από κάποιους από τους πιο διάσημους βουλγάρους αρχιτέκτονες όπως ο Γκεόργκι Οβτσάροφ και ο Γιορντάν Μιλάνοφ. Ξυλόγλυπτα μπαλκόνια, πέτρινα ανάγλυφα, όμορφα σιντριβάνια κατά τόπους στη συνοικία συνδυάζονται μέχρι και σήμερα με τακτοποιημένους κήπους, που προσελκύουν τα βλέμματα των περαστικών.

Μια από τις υποχρεωτικές στάσεις στη βόλτα μας πίσω στο χρόνο είναι το σπίτι της δημοφιλούς βουλγάρας ηθοποιού Αντριάνα Μπούντεβσκα. Το σπίτι, που μετατράπηκε σε χώρο για εκθέσεις, λογοτεχνικές αναγνώσεις και συναυλίες μουσικής δωματίου, ασφαλώς κατορθώνει να διατηρήσει την ανάμνηση για τη διάσημη κάτοικό του. Η Αντριάνα Μπούντεβσκα απεβίωσε στο σπίτι αυτό στην ηλικία 70 χρονών μετά από μια αξιοπρεπή ζωή – από την κορυφή της δόξας μέχρι και πλήρη λήθη και άρνηση, ακολουθούμενη από αναγνώριση στο τέλος της ζωής της.

Μετάφραση: Ντενίτσα Σοκόλοβα